Ale tymczasem opiszę zmagania z rzeczywistością mające na celu upolowanie niani. Nie, mnie nie trzeba przewijać ani karmić (aczkolwiek śniadanie podstawione pod dziób to jest to :> ), chodzi o nianię dla Małych Niebieskich które już niedługo się objawią.

Niania poszukiwana jest wielotorowo, za pomocą puszczania wici wśród znajomych oraz ogłoszeń na nianiowych portalach. Warunki brzegowe były całkiem proste: 4 godziny dziennie, od sierpnia. Wiek dowolny, aczkolwiek w ramach troski o moje zdrowie psychiczne wszystkowiedzące emerytki odpadają.

I oto efekty…

Niania nr 1 – z polecenia. Zawodowa niania, polecana jako ktoś kto wkłada wiele wysiłku i serca w rozwój podopiecznych, wykraczając poza podstawowe serwisowanie. Hm.. no fajnie, ale przecież nie będzie uczyła małych dżdżownic piosenek i wierszyków, więc imho szkoda jej talentu pedagogicznego. Uczulona na koty, wyszła od nas zasmarkana po pas.

Niania nr 2 – zadzwoniła jakaś niewiasta, jeszcze w czerwcu, pytając czy ogłoszenie jest aktualne (jest) i czy dziewczyny już są już na świecie (nie, jeszcze nie). Dostałam prosto w ucho pretensją, że jakto, że ona chce pracować już od lipca i jak nie to nie. I łup słuchawką. Urocze.

Niania nr 3 – za pośrednictwem portalu dla niań i poszukujących niań odezwała się, że ona chętnie. Ustaliłyśmy termin, minęły 3 dni, napisała, że jednak znalazła innych pracodawców.

Niania nr 4 – ten sam schemat co u niani numer 3.

…Ciąg dalszy nastąpi…

Winda przyjechała, a ja jadąc nią do domu wymieniałam pod nosem części ciała sąsiada, których porośnięcia parchami mu życzę.

Miły człowieku, jeśli nie podnoszę telefonu, to oznacza to, że nie mogę z Tobą rozmawiać lub po prostu nie mam ochoty. Nie muszę. Nie ma ustawy, która by mnie do tego zmuszała. Nie jestem operatorem dyżurki pogotowia ratunkowego.

Miła człowieczko, skoro nie udało ci się od jakiegoś czasu ze mną spotkać, może to oznaczać, że nie mam nastroju do spotkań. Niekoniecznie oznacza, że Cię olewam, ostatnio gdy się widziałyśmy niechcący mnie uraziłaś czy coś. Po prostu nie spotkam się z Tobą w najbliższym czasie, bo nie. Odezwę się, gdy nastrój do spotkań wróci.

Dziękuję za uwagę.

500 g miodu
500 g cukru
250 g margaryny lub masła
1 kg mąki
1-2 łyżki stołowe kakao
2 jajka
1 opakowanie przyprawy do pierników (może być więcej, jak kto lubi)
15 g sody oczyszczonej

#Przygotowanie
Miód, cukier i masło wrzucamy do garnuszka i rozpuszczamy na wolnym ogniu.
Trochę ostudzone mieszamy z pozostałymi składnikami. Praca ta bardzo ciężka
fizycznie, ale opłacalna.
Ciasto trzeba wstawić do zimnego na 2-3 dni. Kilka godzin przed wycinaniem
wyjąć aby się ogrzało.

Piec w 180 st.

(w zeszłym roku z 0.5kg mąki było 5 blach pierniczków, z tego co pamiętam…)

wpis powyższy dedykuję zamieszaniu okołoświątecznemu.

Gdy wydarzy się coś jeszcze, nie omieszkam wrzucić tu kolejnej notki.

Wraz z nowym mieszkaniem stałam się właścicielką instalacji elektrycznej, która błagała o remont. Znalazłam ekipę elektryków, zabrali się dziarsko do roboty, lecz w trakcie ich prac licznik przestał się kręcić. Przy okazji wizyty w STOENie powiedziałam, że licznik nie bangla. Było to jakoś na samym początku sierpnia. Pierwszy wolny termin wizyty montera, tak, aby mógł przyjść po południu a nie w środku dnia – 21 sierpnia. Do tego czasu mam prąd zupełnie za friko. 21 sierpnia nadszedł, a monter ze stoenu – niekoniecznie. W tym czasie byli u mnie elektrycy – żeby z nim rozmawiać i pokazać o co chodzi, w końcu telefonicznie uzyskali od brygadzisty monterów zgodę na rozplombowanie licznika. Ich werdykt: nie bangla instalacja na klatce, należąca do spółdzielni (zgubiło się zero, na obu kablach jest faza). I że to nie ich broszka, niech tym się zajmie spółdzielnia. Następnego dnia przebiłam się przez zaporę w postaci matuzalemowatego pana konserwatora, który w końcu łaskawie zgodził się wysłać do mnie elektryka (kiedyś napiszę więcej o konserwatorze, teraz mnie trzepie gdy o nim myślę). Elektryk przyszedł i stwierdził, że klatkowa instalacja jest OK, natomiast walnięty jest kabel między licznikiem a moim mieszkaniem. I co z tego, że on jest spółdzielniany, sama mam go naprawić. Ale decyzję o tym ma podjąć kobieta z wąsem, czyli Pani Prezes Spółdzielni. Zanim się do niej dostałam, elektryk już do niej pobiegł i uprzedził z jaką sprawą przyjdę. PPS oznajmiła, że kable doprowadzające prąd do mieszkań będą wymieniane w przyszłym roku, oraz jeśli chcę, to spółdzielnia może mi wymienić tenże kabel teraz, za jedyne okrąglutkie 1k peelenów. Kolana mi się ugięły.. i finalnie wydębiłam zgodę na puszczenie nowego kabla w korytku, bez kucia ścian na klatce. Moi elektrycy za taką usługę zaśpiewali sobie 250 złociszy. I w końcu w sobotni wieczór dociągnęli nowy kabel. Zadzwoniłam do brygadzisty monterów stoenowych, w czwartek zaplombują mi licznik i będę już w pełni legalnym użytkownikiem energii elektrycznej.
Uf…

Dzisiaj pozbieram zabawki, świnkę oraz stos makulatury i przeprowadzę się już całkiem.