Takie tam.

W poniedziałek zdjęli mi aparat z zębów. Niesamowite uczucie, w paszczy zrobiło się luźno. Zęby wypiaskowane, wypolerowane, ładniutkie – kilka osób uraczyło mnie komentarzem, że mam uśmiech gwiazdy filmowej. Z drugiej strony – dopadło mnie przerażenie, no jak to, one takie nieograniczone, pewnie zechcą wrócić na swoje miejsce.

A po 24 godzinach dostałam urządzenie o wdzięcznej nazwie “płytka retencyjna” – kawał plastiku (niebieskiego, z zatopionymi kwiatkami, jak szaleć to szaleć) z drucikami. Mam to nosić prawie bez przerwy, wydłubując z paszczy tylko do jedzenia i mycia zębów. Celem ćwiczenia jest przypominanie zębom gdzie ich (nowe) miejsce.

Mówi się w tym koszmarnie. Tzn, żeby dało sie mnie zrozumieć, muszę mówić wyraźnie, koncentrując się na tym, żeby ruszać ustami.
Szczęśliwie za 2 miesiące zmniejszy mi się wymiar kary do kilku godzin dziennie (i całej nocy, rzecz jasna).

Trzydzieści trzy – jak to powiedzieć, żeby się nie popluć?